چهار دعای برتر لحظه تحویل سال

 اول دعا برای ظهور آن بی مثال

دوم تمام ملت بی ضرر و بی ملال

 سوم رسیدن ما به قله های کمال

چهارم تمام جیب ها پر از پول ، اما حلال . . .

سال نو مبارک

من

زمین و آسمان را کهکشان را دوست دارم             

من پل رنگین کمان را آفتاب مهربان رادوست دارم

ابرهای پر ز باران کوهساران ماهتاب و لاله زاران

  من تمام مردم خوب جهان را دوست دارم

 من تمام شاپرکهای جهان را دوست دارم

دوستی های نهان را  خنده های ناگهان را

       بوسه های صادق و سرشارمان را

 من تمام درد های تلخ و شیرین جهان را  دوست دارم

مادران را قلبهای پاکشان را

اشکهای نابشان را دستهای گرمشان را

حرفهای از صمیم قلبشان را شوروشوق چشمشان را

من تمام ساکنان قلبهای عاشقان را دوست دارم

من دروغ بچگان را شیطنتهای همیشه بکرشان را

رازشان را پاکی احساسشان را خنده های شادشان را

بادبادکهای قشنگ و نازشان را دستهای کوچک وپربارشان را

  هر نگاه خالی از نیرنگشان را اعتماد خالی از تردیدشان را

من تمام شیطنتهای جهان را دوست دارم

سایه های کاج های مهربان را بید مجنون ها و برگ نازشان را

سروها و قامت رعنایشان را نخلها و ارتفاع نابشان را

تاکها و مستی انگورشان را سر کشی های شراب و ...

راستی من تمام درختان انگور جهان را دوست دارم

مرگ در جانم تلاطم می کند این روزها

 زندگی دارد مرا گم می کند این روزها

عشق می آید خبر می گیرد از اندوه من

درد می آید تبسّم می کند این روزها

گاه تنهایی می آید می نشیند پای حوض

سنگ هم با من تکلّم می کند این روزها

مرگ از جسمم نمی پرسد که حتّی کیستی

مرگ بر روحم ترحّم می کند این روزها

روح بازیگوش، می خندد به جسم خسته ام

جسم، روحم را تجسّم می کند این روزها

دختران کوزه بر سر می رسند از راه دور

کوزه گر خاک مرا خُم می کند این روزها

گفتی که با ترسیدنت ، بی من به خود لرزیدنت

از خود جدایت می کنم

اما دعایت می کنم

گفتم که من بی آشیان کبوتر چشم تو ام

گفتی که تو اسیری و اینک رهایت می کنم

گفتی که صحبتی مکن تا رفتنم آسان شود

چیزی نمی گویم عزیز تنها نگاهت می کنم

کارت غرورم را شکست اشکی به چشمانم نشست

چیزی ندارم غیر دل ، دل را به نامت می کنم

حالا که تو شهابی و راه عقب نداری و عادت به رفتن کرده ای

من هم دعایت می کنم

حالا که می روی دگر از کوچه ی ما رد نشو

ترسم ببینی حالمو ، از دل شکایت می کنم

کنار من خالی شد و بوی  تو ام راهی شد و

با باور رفتن تو اما لجاجت می کنم

گر منصفانه بنگری بینی که بد تا کرده ای

هر شب سوار یاد تو از دل عیادت می کنم

آن روزگار با تو را در مشت خود فشرده ام

هر شب همه خوابند و من پیوسته یادت می کنم

هر اشتباهی کرده ام آسان به من بخشیده ای

گر اشتباهی کرده ای من هم حلالت می کنم

زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست

شاید این خنده که امروز دریغش کردی

آخرین فرصت همراهی بود

بنویس نام مرا بر کف دستت ای دوست

تا بـــه هنـــگام قنـوتـت نبــری از یـادم

تا دوره پیش، فقط اینکه کی انتخاب بشه برام مهم بود. ولی این دوره اهمیت اینکه کی انتخاب بشه و کی انتخاب نشه به یه اندازه ست، حتی اینکه کی انتخاب نشه مهم تر از اینه که کی انتخاب بشه.  

سیدی تنها به رنگ سبز نیست

        مهدی^(عج) بیا

گوش کن جاده صدا می زند از دور قدم های تو را . . .

           من تو را خواهم برد به سر رود خروشان حیات،

                          آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز

                                     بهتر آنست که غـفـلت نـکنیم از آغــاز.

در دلم بود که آدم شوم امّا نشـدم

                                         بی خبـر از همه عـالم شوم امّا نشدم

از کف دوست بنوشم همه شب باده ی عشق

                                       رسته از کوثر  و  زمزم شوم امّا نشـدم

سر و پا گوش شوم پای بسر هوش شوم

                                          کز دم گرم تو ملهم شوم امّا نشـدم

آرزو ها همـه در گور شد ای نفس خبیث

        شاد بودن هنر است

               شاد کردن هنری والا تر

                       لیک هرگز نپسندیم  به خویش

                              که چو یک شکلک بی جان شب و روز

                                                  بی خبر از همه خنـدان باشیم